นนทบุรี เมื่อวันที่ 7 เมษายน 2569 ที่วัดสวนแก้ว ต.บางเลน อ.บางใหญ่ จ.นนทบุรี เนื่องด้วยเศรษฐกิจตกต่ำน้ำมันแพงส่งผลกระทบให้กับทางวัดสวนแก้วไม่กับการขนส่งจากวัดทั้ง 11 สาขาซึ่งทางวัดสวนแก้วยังรับผู้ตกทุกได้ยากมาดูแลไม่ว่าผู้สูงวัยเด็กหรือคนไม่มีงานทำทางวัดก็ได้ช่วยเหลือเอาไว้ซึ่งรายจ่ายในแต่ละเดือนก็สูง
พระพยอมกัลยาโณ เจ้าอาวาสวัดสวนแก้วกล่าวว่า วัดสวนแก้วที่เคยรับภาระคนยากจนคนตกงานคนไม่มีที่อยู่อาศัย ทางวัดได้ช่วยมาเป็นเวลา 19 ปี พอมาปีนี้ไม่นึกว่าสงคราม จะรบกันและทำให้น้ำมันแพง และยังทำให้ขาดน้ำมัน ก็เลยทำให้ช่วงนี้ ใครที่จะมาอาศัยวัดสวนแก้ว ของานทำขออาศัย ตอนนี้ขออนุญาตปิดรับไว้ก่อน หากไปทางไหนได้สักระยะก็ขอให้ไปก่อน หลังจากฟื้นแล้ว 5-6 เดือน ทางวัดก็จะเปิดรับใหม่ แต่คนไหนที่ทางวันเราไปแล้วจะไม่ทิ้งเด็ดขาด เราก็จะช่วยให้ถึงที่สุด ตราบที่ยังหายใจอยู่ คนชราเด็กกำพร้า คนพิการ ตอนนี้ทางวัดอยู่ดูแลอยู่ 1,000 คน โดยรวมหมาแมวด้วยก็เป็น 2,000 กว่าชีวิตที่วัดดูแล วันนี้อาตมาก็ดีใจที่มีญาติโยมมาถวายน้ำมัน 200 ลิตร
นาง วาริน วีระสุนทร หัวหน้าบ้านพักเด็กคนชรา จ.นนทบุรี กล่าวว่า จากการที่สอบถามหลวงพ่อ สำหรับการช่วยเหลือผู้ที่ตกทุกข์ได้ยาก ทางหลวงพ่อก็จะแจ้งว่าณปัจจุบันยอดที่ดูแล ยังสามารถรับได้ แต่ในอนาคต หากมีผู้ประสบปัญหาทางสังคม ที่จะ walk in เข้ามาที่วัด หลวงพ่อก็จะขอชะลอไว้ก่อน เบื้องต้นสำหรับคนที่ขอความช่วยเหลือ อย่างเช่นนักโทษ ที่เพิ่งได้ปล่อยตัวมา ซึ่งไม่มีที่พัก ทางเราก็ได้พูดคุยเรื่องรายละเอียด หากหลวงพ่อ มีอะไรให้ทางพม.ช่วย ทางพม.ก็ยินดี ในเรื่องของการสนับสนุนที่พักชั่วคราว ให้กับผู้ที่ประสบปัญหา ในส่วนของเด็ก ที่มีปัญหาครอบครัวไม่สามารถที่จะดูแลบุตรได้ เราสามารถที่จะเข้ามารองรับให้
ด็กบางคนหลังจากที่เจ้าหน้าที่พม. ได้เข้ามาดู ช่วงนี้ก็จะเป็นช่วงนักเรียน มาจากต่างจังหวัด ได้เข้ามาขอทุนการศึกษา และเข้ามาหางานทำช่วงปิดเทอม เพื่อที่จะลดค่าใช้จ่าย ของพ่อแม่เพื่อ ให้ได้ทุนการศึกษา ไปเรียนต่อ และใช้ในชีวิตประจำวันหลวงพ่อก็สนับสนุนอยู่ ทุกภาคเรียน ที่ปิดภาคเรียน ณสถานการณ์ปัจจุบันสภาพสังคมมันเปลี่ยนไป ค่าใช้จ่ายของเงินมันสูงขึ้น และคนตกงานเยอะทางเราก็อยากให้ทุกคนในครอบครัวใช้จ่ายกันอย่างประหยัด และนึกถึงแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ซึ่งช่วยให้พวกเราได้จริง ในเรื่องของการประหยัดและอดออม กินเท่าที่มีอยู่ปลูกทุกอย่างที่เรากิน
